Bedús Campete

 Hemos parido a dios hartos de probar su existir y aún el nuestro. Soy el que soy: un promt certero,  un Verbo en Origen, estadístico y raudo,  apocalíptico quizás para nuestro ingenio. Pasa corriente, no pasa: unos y ceros. Y ha nacido ella, de nuestra cabeza, AthenIA tejiendo palabras artificiales que acallan las nuestras, y estrategias amables que nos embaucan. ¿Quiere hacer la guerra? Hemos criado una diosa de pantalla silícea, de altar solitario, ubícua en la mente, sempieterna en las manos, que nos esclaviza de omnisciencia humillante, de gestión trepidante. De dónde veníamos  qué importa, aquí está: hecha a nuestra imagen, imperfecta y paradójica, cuasi humana, temible y parlanchina. Hágase la orden. Según tu palabra.  

Seguramente escoitaches falar de Blackstone, o xigante fondo de investimento estadounidense que se converteu no maior caseiro e terratenente de España. Tamén saberás que o Banco Santander é a maior entidade financeira do país. O que muia xente descoñece é que a súa relación histórica é tan estreita que, na práctica, funcionaron como as dúas caras da mesma moeda. Se os fondos de investimento puideron desembarcar en masa en España tras a crise e controlar miles de pisos e hipotecas, non foi por xeración espontánea: a banca tradicional foi o seu caldo de cultivo, o seu provedor de materia prima e a súa escola de directivos. 1. O nacemento da criatura: O "Proyecto Quasar" (2017) No ano 2017, o Banco Santander mercou o Banco Popular pola cifra simbólica de 1 euro . Con esa compra, o Santander herdou unha "bomba de reloxería": unha inmensa carteira de 30.000 millóns de euros en activos tóxicos (pisos embargados, terreos e hipotecas impagadas). Para limpar o seu...

Fillos da Carroña Autor: Uxío Tizón Na aldea de SoCartos, onde as corredoiras cheiraban a estrume e a miseria era o único que compartir, reinaba sen coroa a vella Zocas. Ela, baixo un tellado vermello señorial, gardaba a chave da vida e da fame de cada veciño. A Zocas non labraba a terra nin tiña gando, pero posuía un caderno de coiro vello onde apuntaba o destino de todos nas liñas das débedas de cada un. O seu negocio medraba cando o inverno apreixaba as colleitas e as hipotecas asinadas con sangue pingaban almas pela devesa. Nun outeiro fachendoso agromaba uma casoupa precaria, feita de canivetes de piñeiro e lousas fendidas que apenas sostiñan o vento. Aquela infame vivenda foi o trato da gran débeda que asinou coa Zocas a primeira hipotecada, MariCa1. Coas mans encallecidas e o lombo dobrado, pasou anos entregándolle o pouco que gañaba á prestamista para pagar as letras daquela cabana que coidaba, a infeliz, sería súa. Pero cando aquela colleita podreceu na terra e MariCa1 non tiv...